براساس داستان واقعی خانواده افغانستانی مقیم ایران

به نام خدای خوب،آن قادر رحیم

خدایا تو در اوج قدرت مهربانی و در اوج مهربانی قادر،صلابت مهربان تو ستودنیست،به ما بندگان هم بیاموز که نه در قدرت بی رحم و پر زیان باشیم و نه از ضعف لطیف و مهربان

یک روز کاری در فیلد به همراه همکارم در محله زرتشتیان که محله آرام و ساکتی بود به خانه یکی از هموطنان هلمندی عزیزمان به نام آقای x رفتیم که متاسفانه از همان اول با دیدن خانه قدیمی و غریب متوجه اوضاع زندگیشان شدم.

آقای x از قشر جوان جامعه که دارای 6فرزند خردسال می باشد اما چندسال قبل بر اثر تصادف بینایی و سلامتی خود را از دست می دهد که در همین حال با او از زندگی اش صحبت میکردیم دختر خوش سیما12ساله ای کنار ما نشسته بود،وقتی با آن دختر صحبت کردم بغضی گلویم را گرفت و تا چند دقیقه ادامه کار را به همکارم سپردم و آن هنگام جز چند لحظه سکوت و اشک کاری از دستم بر نمی آمد.

آن دختر میگفت وقتی پدرش تصادف کرده بود دیگر کسی را نداشتند که مخارج زندگیشان را تأمین کنند و به اجبار دختر از9سالگی تا اکنون قریب سه سال است که سرکار میرود و کارش جمع آوری ضایعات در سطح شهر است و در آمد اندکی کسب میکند که فقط میتواند خوراک ناچیز خود و خانواده پرجمعیت اش را تأمین کند.

وقتی پرسیدم که به مدرسه میروی؟!

با ذوق و علاقه ای که در چشمانش جاری شد گفت:بلی،امسال با کمک صاحب خانه مان توانستم به کلاس دوم بروم که میگفت فقط میتوانم تا دوم بخوانم چون از پس هزینه های مدارس بر نمی آید و باید کار کند.

حال خانواده آقای x شناسایی شد و آن روز آن خانواده با چشمان پر امید به ما نگاه می کردند و خداحافظی را کردیم اما با وجود داشتن کد آی دی طول متوجه شدم که متاسفانه هنوز برای این خانواده قشر جوان و مستضعف جامعه هیچگونه خدمت و کمکی نشده است اما ناگفته نماند که صاحب خانه شان از خانواده شریف زرتشتی هستند و چون متوجه اوضاع معیشت آقای x شده است خانه خود را برایشان وقف کرده است که تا هر زمانی که خواستند و مکانی نداشتند میتوانند آنجا زندگی کنند و در بعضی مخارج به آنها کمک هم میکنند؛درود بر انسانیت که در جهان بدون در نظر داشتن دین و مذهب به راه خود ادامه میدهد.

به امید روزی که صلح و امنیت در سطح جهان برقرار گردد و هیچ کودکی به دلایلی کودک کار نشود و در دنیای کودکانه خود کودکی کنند.

در صحبت بزرگان دکتر الهی قمشه ای...